เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 เข้าป่าล่าสัตว์
กลิ่นหอมของปลาเค็มอบอวลลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ชวนให้คนน้ำลายสอจนแทบอดใจไม่ไหว
สายตาทุกคู่ของเด็กๆ จับจ้องไปที่จานปลาเค็มตาเป็นมันวาวราวกับสุนัขป่าหิวกระหาย เด็กชายจอมตะกละคนหนึ่งถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่จนคอขยับขึ้นลง ก่อนจะแอบใช้หลังมือเปื้อนฝุ่นปัดเช็ดมุมปากที่น้ำลายไหลย้อยอย่างลวกๆ
หลินเซี่ยเห็นท่าทางเอ็นดูพวกนั้นแล้วก็หลุดขำพรืดออกมา เธอไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง หยิบปลาเค็มเนื้อแน่นชิ้นโตส่งให้เด็กๆ คนละชิ้นทันที
"เอ้า กินซะสิ ระวัง้างด้วยล่ะ"
"ขอบคุณครับพี่สาวหลินเซี่ย!" เสียงใสแจ๋วของเด็กๆ ประสานกันดังเซ็งแซ่ด้วยความดีใจ
พวกเขาไม่ได้กินของอร่อยแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ? เนื้อปลาเค็มเคี้ยวหนึบเค็มกำลังดี ยิ่งเคี้ยวยิ่งหอมมันรสชาติอร่อยเหาะจนแทบกลืนลิ้นตัวเอง เด็กๆ เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความซาบซึ้งใจ
ในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงและท้องอิ่มเป็นเรื่องยาก การได้กินเนื้อปลาเค็มชิ้นโตนี่มันคือความสุขระดับภัตตาคารหรูชัดๆ!
ในขณะที่หลินเซี่ยกำลังแจกปลาเค็มให้เด็กๆ อย่างเพลิดเพลิน สายตาคมกริบของใครบางคนก็จับจ้องมองมาที่เธอจากระยะไกล
ยุวชนกู้... หรือกู้จือเย่อยืนพิงต้นไม้ใหญ่อยู่ไม่ไกลนัก ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่น ดวงตาคู่นั้นมองภาพความวุ่นวายตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสงบ แต่ลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา