เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 ด่าใส่หน้า
ยัยเด็กปัญญาอ่อนบ้าไปแล้วจริงๆ! เขาก็บ้าตามไปด้วย!
หลังจากพยายามตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง กู้จือเย่ก็มองหลินเซี่ยด้วยสายตาซับซ้อนคาดเดาไม่ได้ “ดึกมากแล้ว กลับบ้านไปซะ เรื่องที่เราสองคนซัดกันบนเตียงเตา กับเรื่องที่ฉันบินได้ ห้ามให้คนอื่นรู้อยเด็ดขาด ว่างๆ เราค่อยไปกินข้าวบ้านจ้าวจินซิ่วกัน!”
“ได้เลย!” หลินเซี่ยพยักหน้ารับคำ
สมองยังคงมึนงงอยู่บ้าง เนื้อเรื่องและความทรงจำบางส่วนรางเลือนเต็มที แต่เรื่องที่พวกเขาทั้งคู่เป็นคู่หูร่วมโต๊ะอาหารนั้นช่างชัดเจนเสียเหลือเกิน ใครกล้าหัวเยาะเย้ยใส่พวกเขา สองคนนี้จะต้องพากันไปกินล้างกินผลาญถึงบ้านคนนั้นแน่
“ครืน……”
เสียงฟ้าผ่าฤดูแล้งดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับกำลังเร่งรัดให้หลินเซี่ยรีบไปสะสางงานสำคัญ เธอลอบชายตามองแม่น้ำสายเล็กข้างกาย ถอดรองเท้าก็ไม่ถอด กระโดดตู้มลงไปทันที
น้ำในแม่น้ำตื้นเสียจนน่าขัน สองขาแทบกระแทกโขดหินจนระบมไปหมด
กู้จือเย่ถึงกับมึนงงจนพูดไม่ออก
วินาทีต่อมา หลินเซี่ยก็หิ้วปลาตัวเขื่องขึ้นฝั่ง วิ่งปร๋อด้วยท่าเดินกร่างแบบไม่เห็นหัวใครจากไปอย่างรวดเร็ว