กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 311 ผมชื่อเอ็มโพริโอครับ
“คุณอาหยางอวิ๋น!!!”
ในทางเดินเรือนจำ เรื่องมันเกิดขึ้นกะทันหันมาก พอโจลีนยืนอึ้งไปครู่หนึ่งก็พลอยได้สติกลับมาทันที
เธอรีบก้าวเข้าไปย่อตัวลงตรงหน้า เอามือกดไหล่หยางอวิ๋นไว้ สายตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
“ตาแก่ คุณเป็นยังไงบ้าง”
“ทั้งหมดเป็นความผิดฉันเอง ที่สังเกตเห็นความผิดปกติไม่ทัน จนทำให้พวกเราต้องตกอยู่ในภาพลวงตาอีกครั้ง”
โจทาโร่พูดด้วยความเจ็บใจและโทษตัวเอง แววตาที่ดูนิ่งสงบดั่งผิวน้ำไร้ระลอกนั้น แท้จริงแล้วกลับซ่อนความปวดร้าวทรมานใจไว้มากกว่าใคร
ทั้งความผูกพันในครอบครัว มิตรภาพ และความรับผิดชอบ
ตลอดเส้นทางยี่สิบปีที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมา หยางอวิ๋นคือคนที่อยู่เคียงข้างเขามานานที่สุดนอกจากพ่อแม่!
คอยชี้แนะ ตักเตือน คอยช่วยเหลือ ไม่ว่าเขาอยากจะทำอะไร หยางอวิ๋นก็ทุ่มสุดตัวเพื่อช่วยเสมอ