ตอนที่ 314 ไว้ค่อยร้องนะ!

ตอนที่ 314 ไว้ค่อยร้องนะ!

อมยิ้มหนึ่งไม้ถูกวางลงตรงหน้าเจี่ยงซูเหิง ทำเอาเขาที่น้ำตานองหน้าชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความมึนงง ก่อนพบว่าพนักงานแคชเชียร์กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาในเวลานี้

“ผมไม่ได้สั่งอมยิ้ม ส่งผิดหรือเปล่า?”

อวี๋เยียนหัวเราะเบา ๆ “ไม่ได้สั่งหรอกค่ะ นี่เป็นของที่เถ้าแก่ของพวกเราวางไว้ในร้าน เขาบอกว่า ถ้าเห็นใครร้องไห้อยู่ในร้านหรือนอกร้าน ให้มอบให้หนึ่งไม้”

“เพราะเถ้าแก่ของพวกเราบอกว่า ทุกครั้งที่ลูกสาวของเขาร้องไห้ แค่ให้อมยิ้มเธอหนึ่งไม้ พอได้ชิมรสชาติหวาน ๆ เธอจะไม่ร้องไห้ แล้วก็ยิ้มออกมาได้ทันที ความหวานช่วยขับไล่ความทุกข์ใจไปได้ ที่ร้านเลยวางไว้นิดหน่อยค่ะ”