ตอนที่ 236 ไม่ว่านานแค่ไหนก็รอ จะรอจนกว่าจะได้กิน

ตอนที่ 236 ไม่ว่านานแค่ไหนก็รอ จะรอจนกว่าจะได้กิน

เป็ดปักกิ่งสมคำเล่าลือ Jiang Tian เพียงขบกัดเบา ๆ ก็ได้ยินเสียง “กร๊อก” อันกรอบบวม หนังเป็ดอันกรอบนอกนุ่มในทะลักด้วยน้ำมันอันหอมหวาน กลายเป็นเกล็ดน้ำตาลละเอียดละลายบนปลายลิ้น

น้ำเลี้ยงในเนื้อสัมผัสถูกความร้อนล็อกไว้แน่น นุ่มจนแทบคั้นน้ำออกมาได้ แม้แต่เส้นเนื้อในร่องกระดูกยังอบอวลด้วยกลิ่นหอมของไม้ผล ทุกคำที่เคี้ยวพวยพุ่งด้วยความสดหอมอร่อย

ที่วิเศษที่สุดคือวิธีการกินคู่กับแผ่นแป้งใบบัว แผ่นแป้งห่อหุ้มต้นหอมหั่นฝอยและซอสแป้งหมักหวาน ประคองชิ้นเป็ดส่งเข้าปาก

ความกรอบ ความเด้ง ความสดชื่น และความนุ่มละมุนเบ่งบานเป็นชั้น ๆ ระหว่างไรฟัน สัมผัสรสชาติต้องบอกว่าหลากชั้นยิ่งนัก