กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 42 พ่อของฉันเป็นคนที่เก่งที่สุดในโลก
“ที่รัก ให้ฉันชิมสักคำได้ไหม”
เฉินป๋อเอ่ยปากอย่างหน้าด้าน ๆ จนใบหน้าแดงเถือก
แต่เหลียงเสวี่ยกลับสั่นหัว “คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่กิน อีกอย่าง คุณไม่ได้คิดว่าเถ้าแก่เจียงเป็นลูกชายของผู้นำคนไหนสักคนหรือไง”
“เฮะ ๆ” เฉินป๋วจ้องข้าวผัดหมูแดงตุ๋นที่หอมฉุยจานนั้นตาไม่กระพริบ พลางกลืนน้ำลายเอื้อก “ฉันล้อเล่นน่ะ”
หากเป็นเมื่อหนึ่งนาทีก่อน เฉินป๋อไม่มีทางคิดเด็ดขาดว่าตัวเองจะต้องมายอมอ่อนข้อเพื่อข้าวผัดจานเดียว
แต่ตอนนี้ กลิ่นหอมเข้มข้นนั้นกลับอบอวลอยู่รอบตัวเขา ถ้าวันนี้ไม่ได้กินสักคำ กลับไปมหาวิทยาลัยเขาต้องนอนไม่หลับอย่างแน่นอน!!!
เหลียงเสวี่ยไม่ได้สนใจ เขาเปิดดูรายการวาไรตี้ไป พลางตักข้าวผัดหอมฉุยเข้าปากไป
จุ๊ จุ๊ จุ๊
ใครจะไปเข้าใจกันล่ะ?!