ตอนที่ 239 แผ่นดินย่อมมีเจ้าของ สามัญชนก็มีหน้าที่

ตอนที่ 239 แผ่นดินย่อมมีเจ้าของ สามัญชนก็มีหน้าที่

ห้าวันต่อมา เมืองอิ้งเทียน

แตกต่างจากเมืองต้าตูที่เงียบเหงาและรกร้าง จนเกิดเป็นภาพตัดกันอย่างชัดเจน ในเวลานี้เมืองอิ้งเทียนซึ่งเป็นเมืองหลวงของแคว้นอู๋กลับเต็มไปด้วยความเจริญรุ่งเรือง

จนถึงตอนนี้ อิ้งเทียนสงบสุขมานานเกินสิบห้าปีแล้ว ประชากรรวมกันก็เกินห้าแสนคน จะบอกว่าเจริญรุ่งเรืองที่สุดในประวัติศาสตร์ก็คงไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็เป็นบรรยากาศความสงบสุขที่หาได้ยากยิ่ง

บรรดาขุนนางหน้าใหม่สารพัดของแคว้นอู๋ยังไม่ต้องพูดถึง ยังมีพวกขุนนางที่ยอมจำนนจากแคว้นเฉินฮั่นอีกเพียบ ขุนนางระดับสูงจากกลุ่มจางซื่อเฉิง บรรดาผู้สูงศักดิ์จากกลุ่มฟางกั๋วเจิน ขุนนางและผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นที่ยอมจำนนจากซานตงและเหอหนาน ซึ่งถูกกวาดต้อนให้ย้ายมาอยู่ที่นี่

นอกจากนี้ เริ่มตั้งแต่โรงทอผ้าและโรงงานแก้วของจูเปียว โรงงานอุตสาหกรรมต่างๆ ก็ผุดขึ้นมาในเมืองอิ้งเทียนราวกับหน่อไม้หลังฝน รองรับช่างฝีมือจำนวนมหาศาล

แถมตอนนี้แคว้นอู๋ก็ยังไม่ได้เปิดสอบเคอจวี่ คนที่อยากจะเป็นขุนนาง นอกจากการไปเรียนที่กั๋วจื่อเจียนแล้ว ก็มีเพียงการเสนอชื่อจากบรรดาขุนนางผู้สูงศักดิ์เท่านั้น ไม่รู้ว่ามีบัณฑิตฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊สักกี่คนที่คิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์แต่ไร้ที่แสดงออก ต่างพากันมาลองเสี่ยงโชคที่อิ้งเทียน