กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 237 ตักศิลาใต้ตัก
จูเปียวคิดทวนครู่หนึ่ง เอ่ยเสียงดังขึ้นว่า “โจวจง!”
“พะยะค่ะ!”
โจวจงรีบผลักประตูตำหนัก แล้ววิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาเบื้องหน้าจูเปียว ก้มกราบลงอย่างนอบน้อม “ซื่อจื่อมีสิ่งใดจะรับสั่งหรือพะยะค่ะ”
จูเปียวชี้ไปยังสี่สาวที่คุกเข่าอยู่ด้านข้าง เอ่ยว่า “ใครให้เจ้าปล่อยพวกนางเข้ามา”
“เป็นพู่หวานเจ้อพะยะค่ะ มันบอกว่าซื่อจื่อทำศึกมาหลายวันคงเหน็ดเหนื่อย ขันทีต้อยต่ำไหนเลยจะดูแลปรนเปรอความเหนื่อยล้าของซื่อจื่อได้เล่า จึงหาหญิงงามชนชั้นสูงชาวมองโกลมากลุ่มหนึ่งเพื่อให้ซื่อจื่อได้ผ่อนคลาย ซื่อจื่อวางใจเถอะพะยะค่ะ กระหม่อมให้พวกนางกำนัลอาวุโสห้าคนตรวจค้นอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว สี่คนนี้ไม่มีสิ่งผิดปกติพกติดตัวมาแน่นอน ปลอดภัยหายห่วงพะยะค่ะ!”
“ปลอดภัยงั้นหรือ” จูเปียวหัวเราะเยาะ “หรือว่าในสายตาของเจ้าโจวจง ขอแค่ปลอดภัย ก็สามารถพาเศษสตรีที่ไหนมาไว้ต่อหน้าซื่อจื่อผู้นี้ก็ได้แล้วอย่างนั้นรึ”
“กระหม่อมรู้ความผิดแล้วพะยะค่ะ!”
พรวด!
เพียงชั่วอึดใจเดียว เม็ดเหงื่อเท่าเมล็ดถั่วก็ผุดขึ้นเต็มหน้าผากของโจวจง!