กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 170 บัณฑิตไร้ยางอาย กับเล่ห์เหลี่ยมของจูเปียว
“ซื่อเฉิงคือคนสารเลว” ห้าคำนี้มาจากคัมภีร์เมิ่งจื๊อ บทบันทึกการเรียน กงซุนโฉ่วภาคปลาย บทอินซื่อจาง
แน่นอนว่าเมิ่งจื๊อคงไม่มีทางล่วงรู้อนาคตจนรู้ว่ายุคหลังจะมีคนชื่อจางซื่อเฉิงหรอก
ประโยคต้นฉบับคือ เมิ่งจื๊อกล่าวว่า “ท่านอินซื่อจะรู้ใจข้าได้อย่างไร? เดินทางนับพันลี้มาเข้าเฝ้าอ๋อง นี่คือสิ่งที่ข้าต้องการ... ข้าหรือจะทำตัวเหมือนคนใจแคบเช่นนั้นเล่า! ทักท้วงต่อหน้าเจ้าเหนือหัวแล้วไม่ทรงฟัง ก็โกรธเคือง สีหน้าแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน พอลาจากก็ใช้เวลาทั้งวันเดินทางก่อนจะหาที่พักแรมอย่างนั้นหรือ?” พออินซื่อได้ยินเข้าก็อุทานว่า “ซื่อเฉิงคือคนสารเลว!”
คำว่า “ซื่อเฉิงคือคนสารเลว” ตรงนี้ หากแบ่งวรรคให้ละเอียดขึ้น ก็คือ “ซื่อ เฉิงเสี่ยวเหรินเย่!”
พูดอีกอย่างก็คือ คนที่ชื่ออินซื่อผู้นี้บอกว่าตนเองเข้าใจเมิ่งจื๊อผิดไป แท้จริงแล้วตนเองต่างหากที่เป็นคนสารเลว