กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 156 ตงฉ่างต้องการคนมีความสามารถอย่างเจ้า
ตุบ!
ซือไน่อันคุกเข่าลงอย่างว่าง่าย แล้วเอ่ยว่า “ผู้น้อยตาถั่วชั่วขณะ ถึงได้ก่อเรื่องใหญ่โตมหันต์ขนาดนี้ขึ้นมา! โปรดประทานอภัยให้ด้วยพ่ะย่ะค่ะซื่อจื่อ!”
“ใคร ๆ ก็รู้ว่าซื่อจื่อทรงเข้มงวดกวดขันเรื่องวินัยทหารตอนที่อยู่เมืองผิงเจียง ทรงมีเมตตาจิตเปี่ยมล้น ช่วยชีวิตผู้คนไว้มากมายนับไม่ถ้วน! ขอซื่อจื่อโปรดแสดงความเมตตาปรานีอีกสักครั้ง ไว้ชีวิตอาจารย์ของพวกเราด้วยเถอะพ่ะย่ะค่ะ!”
หลอกว้านจงก็รีบโขกศีรษะลงกับพื้นเช่นกัน
ว่ากันตามจริงแล้ว ตอนที่เบียนหยวนเฮิงลาออกจากราชการนั้นเป็นเรื่องหลอก แต่การลาออกจากราชการของซือไน่อันกับหลอกว้านจงนั้นเป็นเรื่องจริง!
เป็นความจริงที่ว่าซือไน่อันและหลอกว้านจงจงรักภักดีต่อจางซื่อเฉิง และการเล่นตุกติกเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อระบายความแค้นแทนจางซื่อเฉิงก็เป็นเรื่องจริงเช่นกัน แต่พวกเขากลับไม่มีความคิดที่จะยอมตายถวายหัวไปพร้อมกับจางซื่อเฉิงเลยแม้แต่น้อย
ตอนนี้ซือไน่อันถูกจูเปียวจับจุดอ่อนได้คาหนังคาเขาแล้ว จะไม่ให้เขาหวาดผวาจนหัวหดได้อย่างไรกันเล่า?