กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 140 ยังไงเสีย ข้าก็เชื่อแล้วกัน
ในเวลาเดียวกันนั้น ภายในจวนของพานหยวนเซ่า
“สายน้ำเซียงเอยเก้าสาย ขุนเขาเซียงเอยเก้ากู้อี๋ องค์จักรพรรดิจากไปแล้วเมื่อใดจะคืนกลับมา ปีนกอดหนวดมังกรแล้วโผบินตามมังกรไป มีชีวิตร่วมตำหนัก สิ้นชีพร่วมหลุมฝังเดียวกัน รวบรวมฉลองพระองค์ขององค์จักรพรรดิเพื่อหวนคืนรอยเกวียนของพระองค์ น้ำเก้ากู้อี๋ ขุนเขาเก้ากู้อี๋ รอยเกวียนเก้ากู้อี๋อยู่ท่ามกลางสิ่งเหล่านี้ มองมังกรเหินบินเอยยังไม่กลับมา…”
เสียงผีผาดังแว่วหวาน หญิงสาวโฉมสะคราญวัยสิบสี่สิบห้าปีนางหนึ่งกำลังดีดผีผาไปพลางร่ายรำไปพลาง
ท่วงทำนองไพเราะอ่อนหวาน โฉมงามงดงามไร้เทียมทาน ภาพตรงหน้าช่างน่าเจริญหูเจริญตายิ่งนัก ถ้าหากว่าไม่สนใจแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความโศกเศร้า และความสิ้นหวังของนางนะ!
ใช่แล้ว ตอนนี้หญิงสาวโฉมสะคราญนางนี้ ตกอยู่ในห้วงความสิ้นหวังอย่างลึกล้ำเสียแล้ว!
นางมีนามว่าซู่ซีเอ๋อร์
เป็นน้องสาวของซู่เหลียนเอ๋อร์ที่ถูกพานหยวนเซ่าตัดหัวที่ทะเลสาบอิงโต่ว