กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 106 การปฏิรูปราชสำนัก ข้อถกเถียงเรื่องเบี้ยหวัด
“อันที่จริง ด้วยสถานะเช่นข้าน้อย การประทังลมหายใจรวยรินได้ ก็นับเป็นพระกรุณาธิคุณล้นพ้นแล้ว ไม่ว่าจะต้องแต่งให้กับผู้ใด ข้าน้อยล้วนไม่มีเรื่องเต็มใจหรือไม่เต็มใจทั้งสิ้น แต่ว่านะ... หากเป็นการรับใช้ซื่อจื่อล่ะก็ ในใจของข้าน้อยเต็มใจจริงๆ เพ่ะย่ะค่ะ”
“ทำไมล่ะ”
“ซื่อจื่อลืมสิ่งที่ข้าน้อยพูดไปแล้วหรือเพ่ะย่ะค่ะ ท่านตัวหอมมาก ข้าน้อยมองไม่เห็น หากดมกลิ่นแล้วรู้สึกว่าใครหอม คนผู้นั้นก็คือสามีในดวงใจของข้า”
แม้ปากจะพูดเช่นนั้น สีหน้าของเฉินฮุ่ยก็ยังคงราบเรียบ
จิตใจของนางมีความสุขุมและเยือกเย็นเกินวัย ราวกับว่าต่อให้กำลังพูดเรื่องความเป็นความตายของตัวเอง ก็ไม่สามารถทำให้ความรู้สึกของนางกระเพื่อมไหวได้เลย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางตาบอดมาตั้งแต่เด็ก จนติดเป็นนิสัยแบบนี้