เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 92 หากไม่ยอมสวามิภักดิ์ตอนนี้ แล้วจะรอถึงเมื่อใด?
“ว่าอย่างไรนะ? เจ้าจับกุมจางบี้เซียนเป็นๆ ได้แล้วอย่างนั้นหรือ? ดี! ดีจริงๆ!”
จางบี้เซียนที่ยังมีชีวิตอยู่ ย่อมมีประโยชน์มากกว่าจางบี้เซียนที่ตายไปแล้วหลายเท่าตัวนัก จูหยวนจางย่อมดีใจจนเนื้อเต้นเป็นธรรมดา
ทว่า ดีใจก็ส่วนดีใจ เขายังคงมีความกังวลอยู่บ้าง
“พี่น้องฉาง!” จูหยวนจางสีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย เอ่ยถามขึ้นว่า “เหตุใดวันนี้เจ้าถึงได้พูดจาเหลวไหลไร้สาระเยี่ยงพวกปราชญ์บัณฑิตเหล่านั้นไปได้เล่า? ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้หรอก! การจับกุมจางบี้เซียนได้ เป็นเพราะความสามารถในการสู้รบสุดกำลังของเจ้าเอง ไม่เกี่ยวกับข้าเลยสักนิด!”
ฉางอวี้ชุนกลับส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “ซ่างเว่ยตรัสเช่นนี้ เท่ากับกล่าวหาข้าน้อยให้เข้าใจผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ที่ข้าน้อยสามารถจับกุมจางบี้เซียนได้ ล้วนเกี่ยวข้องกับซ่างเว่ยทั้งสิ้นพ่ะย่ะค่ะ”
“เกี่ยวข้องอย่างไรกัน?”
“ประการแรก หากไม่ใช่เพราะซ่างเว่ยทรงวางแผนหยั่งรู้ราวกับเทพยดา จัดเตรียมหน่วยลาดตระเวนไว้บนเขาหงซานตั้งแต่เนิ่นๆ ข้าจะไปมีโอกาสนำกำลังพลห้าพันนาย ไปรุมกินโต๊ะทหารสามพันนายของจางติ้งเปียนได้อย่างไรเล่า? ประการที่สอง มิใช่เพราะซ่างเว่ยหรอกหรือที่ทรงมอบหมายให้ข้าคอยอบรมสั่งสอนวิทยายุทธ์ให้กับซื่อจื่อ?”