ตอนที่ 82 ค่ายแม่ม่ายและเครื่องทอผ้า

ตอนที่ 82 ค่ายแม่ม่ายและเครื่องทอผ้า

“ไม่ได้! ต่อให้เจ้าจะยกเหตุผลอะไรขึ้นมาพูด ข้าก็ไม่มีวันยอมเด็ดขาด!”

“เพราะอะไรกันเล่า? ทหารใต้สังกัดของเจ้าเป็นคน แต่ผู้หญิงใต้การปกครองของเจ้าไม่ใช่คนหรือไง? ฉงปา เจ้าจะไม่มีเหตุผลเกินไปหน่อยแล้ว?!”

“ข้านี่แหละมีเหตุผล ถึงได้ไม่อนุญาตให้นางเหล่านี้แต่งงานใหม่ ราษฎรใต้การปกครองของข้า ผู้ชายต้องมีความซื่อสัตย์และคุณธรรม ผู้หญิงก็ต้องรักษาความบริสุทธิ์ ขุนนางที่ดีไม่รับใช้สองนาย สตรีผู้ซื่อสัตย์ไม่ปรนนิบัติสามีสองคน!”

“แต่ภรรยาของเหล่าทหารที่เสียชีวิตไป หลายคนอายุยังไม่ถึงยี่สิบปีเลยนะ เจ้าปล่อยให้พวกนางต้องอยู่เป็นม่ายไปตลอดชีวิต ไม่ใจร้ายเกินไปหน่อยรึ?”

“ใจร้ายตรงไหน? ข้าก็ส่งข้าวสารและผ้าให้พวกนางไม่ใช่หรือไง เรื่องกินเรื่องสวมใส่ไม่ต้องกังวลแถมยังมีทหารคอยคุ้มครอง ไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยเลยสักนิด แบบนั้นมันก็ดีไม่ใช่หรือไง? เรื่องที่ใจร้ายที่สุดในใต้หล้าคืออะไร? ไม่ใช่การหาผู้ชาย แต่คือการอดอยากต่างหากล่ะ!”

“ต่อให้วัวควายจะมีกินมีใช้ จะเรียกว่าชีวิตความเป็นอยู่ดีงั้นรึ? พวกนางเป็นคน ไม่ใช่สัตว์เดรัจฉานนะ พวกนางต้องการสามี ต้องการทายาทสืบสกุล!”