กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 12 กระบี่จ้านหลู
จูหยวนจางพูดทวนอีกครั้งว่า “อืม? พรสวรรค์ระดับกึ่งปราชญ์?”
“ใช่แล้ว พรสวรรค์ระดับกึ่งปราชญ์พ่ะย่ะค่ะ” ซ่งเหลียนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “นับแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ถ้าหากจะมีบัณฑิตคนใดที่มีทาเลนต์เหนือกว่าคุณชายจริง ๆ ก็คงมีเพียงสองนักปราชญ์ขงจื๊อและเมิ่งจื๊อเท่านั้น! นอกเหนือจากนี้แล้ว เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด!”
“รวมถึงท่านซ่งด้วยงั้นรึ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว!”
“ไหนเลยจะพูดเกินจริงขนาดนั้น? ท่านซ่งชมเกินไปแล้ว! ชมเกินไปแล้วฮ่า ๆ”
จูหยวนจางโบกมือปฏิเสธซ้ำ ๆ แต่ความรู้สึกในใจนั้นบอกไม่ถูกเลยว่ามันสะใจขนาดไหน
เหตุผลมันง่ายนิดเดียว สมัยเด็กจูหยวนจางยากจนข้นแค้นและไม่ได้ร่ำเรียนหนังสือ จนกระทั่งช่วงหลัง ๆ มานี้ที่คอยติดตามร่ำเรียนกับเหล่าบัณฑิต อาศัยว่าตัวเองหัวดีถึงได้มีความรู้ทางวรรณกรรมอยู่บ้าง แต่พูดตามตรง เขาก็มีแค่ความรู้ทางวรรณกรรมระดับหนึ่งเท่านั้น จะให้ไปสร้างความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่กว่านี้คงเป็นไปไม่ได้แล้ว
แต่ตอนนี้ สิ่งที่จูเปียวแสดงออกมากลับช่วยเติมเต็มความเสียดายนี้ให้กับเขา!