ตอนที่ 228 ความสุขุมของศิลปินอาวุโส

ตอนที่ 228 ความสุขุมของศิลปินอาวุโส

สิบกว่านาทีต่อมา กลุ่มคนก็มาถึงด้านนอกร้านราเม็งแห่งหนึ่งที่มีหน้าร้านแคบ ๆ ตรงประตูแขวนผ้าม่านสีขาวไว้ครึ่งท่อน บนผ้าม่านพิมพ์ตัวอักษร "ราเม็ง" สีดำเอาไว้

เมื่อเปิดผ้าม่านเดินเข้าไป กระดิ่งลมก็ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง กลิ่นหอมเข้มข้นของน้ำซุปกระดูกหมูพวยพุ่งปะทะหน้าทันที

พื้นที่ภายในร้านไม่กว้างเท่าไรนัก มีเพียงเคาน์เตอร์บาร์รอบหนึ่ง ประมาณสิบกว่าที่นั่ง

ตรงมุมร้านมีคู่รักวัยรุ่นคู่หนึ่งนั่งอยู่ ทั้งสองกำลังเบียดเสียดกันกินราเม็งชามเดียวกัน เธอป้อนฉันคำ ฉันป้อนเธอคำ