ตอนที่ 147 ย่อมมีความบังเอิญอันน่าอัศจรรย์เสมอ

ตอนที่ 147 ย่อมมีความบังเอิญอันน่าอัศจรรย์เสมอ

ตอนที่ทั้งสองคนกลับมาถึงโฮมสเตย์ ดวงจันทร์ก็ลอยสูงขึ้นมากแล้ว

พวกเขาไม่ได้รีบร้อนกลับห้อง แต่กลับจับมือกันเดินขึ้นไปยังดาดฟ้าชั้นบนสุดของโฮมสเตย์

บนดาดฟ้าไม่มีคนอยู่เลยสักคน ทั้งเสี่ยวถังและพี่จางต่างก็ไม่อยู่

ทว่าดาดฟ้าในยามค่ำคืนได้เปลี่ยนโฉมไปอย่างเงียบเชียบ—ไม้กระถางในตอนกลางวันยังคงอยู่ แต่บนรั้วกลับพันไปด้วยเส้นไฟสายโทนสีอบอุ่นรอบหนึ่ง จากฝั่งนี้อ้อมไปจนถึงฝั่งโน้น ทุก ๆ ระยะห่างช่วงหนึ่ง ยังแขวนโบไว้อีกหนึ่งอัน

กลุ่มแสงสลัวสั่นไหวเบา ๆ ในลมคืน โบก็โบกไหวตามน้อย ๆ ครอบคลุมทั่วทั้งดาดฟ้าไว้ในไอแสงอันอ่อนโยน