ตอนที่ 67 ฉันเห็นแสงแดดส่องสว่างไปทั่วทุกแห่ง

ตอนที่ 67 ฉันเห็นแสงแดดส่องสว่างไปทั่วทุกแห่ง

ทั้งสองเดินตามแนวหาดทรายไปอีกพักหนึ่ง น้ำทะเลค่อย ๆ หนุนสูงขึ้น ระดับน้ำท่วมเลยข้อเท้าบ่อยครั้งขึ้นเรื่อย ๆ

เถียนซีเวยเอ่ยชวนขึ้นไปชมวิวบนจุดชมวิว เฉิงเช่อไม่ได้ขัดอะไร

พากันเดินย้อนกลับตามเส้นทางเดิม ก้าวขึ้นบันไดไม้ของทางเดินไม้กระดานอีกครั้ง จนกระทั่งขึ้นไปถึงลานกว้างแห่งนั้น

เวลาห้าโมงเย็น แสงแดดไม่อบอ้าวและไม่ร้อนจัด เงาของต้นสนดำทอดตัวเคลื่อนผ่านพื้นอย่างช้า ๆ ในอากาศมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของยางสน เคล้าไปกับกลิ่นเค็มของลมทะเล

เสียงคลื่นทะเลซัดสาดโขดหินดังมาจากด้านใต้ลานชมวิว มันทุ้มต่ำและมีจังหวะ ราวกับเป็นอัตราการเต้นของหัวใจของลานแห่งนี้ทั้งหลัง

ผู้คนบนลานชมวิวมีไม่มากนัก

มีเพียงสามีภรรยาวัยชราคู่หนึ่งนั่งคุยกันบนเก้าอี้ยาว คุณแม่วัยรุ่นคนหนึ่งเข็นรถเข็นเด็กพิงอยู่ข้างราวกั้น

แล้วก็มีคุณปู่คนหนึ่งยืนตกปลาอยู่ริมราวกั้น