เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ยึดทรัพย์ทั้งตระกูล?” ต้าโถวชะงักงันก่อน จากนั้นทันทีก็ได้สติและเข้าใจสถานการณ์ “ท่านจะจับรองเจ้ากรมอาญาผู้นั้นหรือขอรับ?”
“ใช่” ฉางเซิงพยักหน้า
“คนผู้นี้เจตนาชั่วร้าย ยังลบหลู่ถึงบรรพบุรุษ ย่อมยกโทษให้โดยง่ายไม่ได้” ต้าโถววิ่งเหยาะๆ ตามพลางเอ่ยทัดทาน “แต่ตอนนี้พวกเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสำนักตรวจการอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าเรามีอำนาจแค่ไหน มีเจ้าหน้าที่ราชการในสังกัดกี่คน กฎหมายและรายการข้อกำหนดเราก็ไม่คุ้นเคย อีกทั้งการยึดทรัพย์ทั้งตระกูลต้องมีข้อหา จะตั้งข้อหาเขาอย่างไร? เขาเป็นขุนนางขั้นห้ารอง จะจับเขาต้องทูลขอพระราชโองการหรือไม่ เราก็ไม่รู้”
“ข้าก็ไม่ได้พูดว่าจะไปทันที” ฉางเซิงกล่าวว่า
ได้ยินคำของฉางเซิง ต้าโถวก็ถอนหายใจโล่งอกอย่างลับๆ แต่ไม่เคยคิดว่าคำของฉางเซิงยังพูดไม่จบ ตามมาด้วยการเอ่ยขึ้นมาอีกประโยค “กลับไปเตรียมตัวให้พร้อม บ่ายนี้ลงมือ”
เห็นความรู้สึกของฉางเซิงตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ต้าโถวก็ไม่ทัดทานอีก ตามไปกับฉางเซิงและหยางไคออกจากวังด้วยก้าวเร็ว
ตลอดเส้นทางพบข้าราชการที่เลิกประชุมออกจากวังไม่น้อย สายตาที่ทุกคนมองฉางเซิงช่างเหมือนกันจนน่าตกใจ ล้วนเป็นความตกตะลึงที่ในนั้นพกติดตัวความสงสัย ใครก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจึงได้ขึ้นสูงดั่งเมฆาคราม ไม่มีใครรู้แน่ว่าเขาเป็นคนของใครกันแน่