เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางโม่ย่อมไม่ลงมือจริงอยู่แล้ว แต่ฉางเซิงกลับหน้าแดงหูแดง เดิมคิดจะเอ่ยอธิบาย แต่ก็เกรงจะตั้งใจทำดีแต่กลับเสียเรื่องเมื่อครู่นี้เขาเข้าใจความหมายของจางโม่ผิดไปจริง ๆ แต่ความเข้าใจผิดนี้ไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่แรกเลย
จางโม่ก็ไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง นี่เป็นความเข้าใจผิดจริงแท้ แต่ไม่ควรที่นางจะพบว่าฉางเซิงเข้าใจผิด
เพื่อปกปิดความอึดอัด จางโม่ยกถ้วยน้ำขึ้นดื่ม แล้วจึงวางถ้วยชาลง ลุกขึ้นยืน “เอาล่ะ ชั่วยามไม่น้อยแล้ว พักผ่อนแต่เนิ่น ๆ เถิด”
“อ้อ อาอาจารย์ เชิญไปโดยสวัสดิภาพ” ฉางเซิงลุกขึ้นไปส่ง
เดินไปถึงหน้าประตู จางโม่ก็หันตัวกลับมาอย่างกะทันหัน “จริงด้วย”
ใบหน้าฉางเซิงเดิมทีก็แดงอยู่แล้ว เมื่อเห็นจางโม่หันตัวกลับมาอย่างกะทันหัน ก็ยิ่งเป็นความตื่นเต้นที่ปกปิดไว้ไม่อยู่ “อะไรหรือ”
“เมื่อเร็วหน่อยมีคนที่มาจากราชสำนักมาแจ้งว่า ราชสำนักกำลังเร่งผลิตชุดขุนนางของเจ้า พรุ่งนี้ยามสี่ก็จะส่งมาให้” จางโม่กล่าวว่า
“อ้อ อ้อ” ฉางเซิงพยักหน้า
จางโม่ก้าวเท้าออกจากบ้าน หลังจากนั้นฉางเซิงกล่าวราตรีสวัสดิ์แล้วปิดประตูห้อง ใจเต้นรัวราวกวางวิ่งชน เขินอายมาก
ฉางเซิงตื่นเต้นอย่างยิ่ง ใจหวิวหายใจไม่ทั่วท้อง มือเท้าชาไปหมด มีใจจะสงบจิตใคร่ครวญหาสาเหตุที่ตนตื่นเต้นเช่นนี้ แต่ก็ไม่กล้าสงบจิตคิด เขากลัวว่าผลที่คิดออกมาจะผิดระเบียบประเพณี เป็นการฝ่าฝืนคุณธรรมอย่างร้ายแรง