เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ราชสำนักมีกฎเกณฑ์ของราชสำนัก ก่อนหน้านี้หลายวันไม่ขี่ม้าก็แล้วกัน แต่วันนี้ต้องขี่ม้า ไม่ใช่ขี่ม้ากลับไป แต่เป็นขี่ม้าแห่แหนไปตามถนน
แน่นอน การแห่แหนครั้งนี้ก็มิใช่การแห่แหนแบบนั้น จอหงวน ปั่งเหยี่ยน ทั่นฮวา คือสามยอดแห่งการสอบคัดเลือกขุนนางทหาร สมควรขี่ม้าตัวใหญ่สูงสง่าอ้อมไปตามถนนหนึ่งวง รับคำแสดงความยินดีและการมองขึ้นไปของราษฎรในเมือง
เพราะยังไม่ได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อแสดงความขอบพระคุณ ชั่วคราวจึงยังสวมชุดขุนนางไม่ได้ ตรง ๆ ก็คือประดับผ้าแดง แล้วขี่ม้าแห่แหน ข้างหน้ามีวงดนตรีของกระทรวงพิธีการตีฆ้องตีกลองกึกก้อง ข้างหลังมีขบวนแห่เกียรติยศของทหารรักษาพระองค์คุ้มกันตามมา
การคว้าชัยในการสอบคัดเลือกขุนนางทหารย่อมเท่ากับได้ชื่อขึ้นป้ายทองคำ นี่คือเรื่องที่สร้างเกียรติให้วงศ์ตระกูล ฉางเซิงแม้ไม่มีญาติ แต่มีสายสำนัก ป้ายทองคำ “เขาหลงหู่” ที่เจ้าหน้าที่กระทรวงพิธีการชูสูงทำให้เขารู้สึกภาคภูมิอยู่ไม่น้อย วันนั้นจางโม่ได้ออกมาเป็นพยานให้เขาต่อหน้าทุกคนที่เขาเก๋อจ้าว ล้างความบริสุทธิ์ให้เขา และในยามที่เขาติดอยู่ในวงล้อม เทียนซืออาวุโสก็ยังให้วิญญาณออกจากร่างไปคุ้มครองด้วยตนเอง หลังจากนั้นก็ยังในฐานะเทียนซือฟื้นทะเบียนนักพรตให้หลัวหยางจื่อ เขาติดค้างเขาหลงหู่มากมายนัก การคว้าชัยคราวนี้จึงตอบแทนบุญคุณอันใหญ่หลวงได้เพียงเสี้ยวหนึ่ง
เพราะเริ่มขบวนแห่ตอนยามเซิน เดินไปได้ไม่ไกลฟ้าก็มืด แต่ในฉางอานยามราตรีกับกลางวันก็แทบไม่ต่างกัน สองข้างถนนแสงไฟสว่างไสว ผู้คนที่มามุงดูไหล่ชนไหล่เท้าแตะเท้า