เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ให้ข้าอยู่ห่างจากเจ้า? ข้าน่ากลัวถึงเพียงนั้นหรือ” หนีเฉินอีเบะปากอย่างไม่พอใจ
“มี” ฉางเซิงก้าวเท้าไปข้างหน้าครั้งใหญ่ “เจ้าทำให้ข้าจิตไม่สงบ สภาพจิตใจไม่ราบเรียบ นี่คือข้อห้ามสำคัญของการฝึกยุทธ์”
ได้ยินคำพูดของฉางเซิง หนีเฉินอีอดภูมิใจไม่ได้ “คิดถึงทั้งเช้าทั้งเย็น จิตไม่สงบหรือ?”
ฉางเซิงเถียงหนีเฉินอีไม่ชนะ จึงเด็ดขาดไม่รับคำ
หนีเฉินอีกล่าวอีกว่า “ข้าพาเจ้าไปหอเยี่ยนปินเถิด อาหารที่นั่นก็ประณีตมาก”
ฉางเซิงจนใจเป็นอย่างยิ่ง โบกมือซ้ำๆ “ไม่ไป ไม่ไป พรุ่งนี้ข้ายังต้องเข้าร่วมการสอบระดับต้นเพื่อคัดเลือกขุนนางฝ่ายทหาร เจ้าให้ข้าพักผ่อนเถิด”
“พวกเราไปกับหยางไค กินข้าวเสร็จพวกเจ้าก็กลับไป” หนีเฉินอีกล่าวว่า “ยิ่งไปกว่านั้นการสอบระดับต้นดำเนินต่อเนื่องเจ็ดวัน ทุกวันประลองจะไม่เกินสามครั้ง เจ้าสู้มาสี่สิบกว่าครั้งแล้ว สามครั้งสำหรับเจ้าก็ไม่ใช่การเดินเล่นในลานว่างแบบสบายใจหรือ”
ฉางเซิงไม่เห็นด้วย ยืนกรานจะไป หนีเฉินอียังรั้งให้เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น ฉางเซิงยิ่งไม่ยอม เมื่อไปถึงลานหน้าไม่เห็นหยางไค จึงเรียกชื่อเขาดังๆ หยางไคได้ยินเสียงเรียก ก็เดินออกมาจากห้องข้างของห้องปีกตะวันออก