เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เห็นหยางไคจริงจังหนักแน่น ฉางเซิงรีบโบกมือกล่าวว่า “พี่หยางพูดเกินไปแล้ว สิ่งที่พวกเราเผชิญคล้ายกันไม่น้อย เห็นใจกันเพราะทุกข์เหมือนกัน อีกทั้งถูกคอกัน ต่อไปพวกเราก็ไปมาหาสู่กันมากขึ้น คอยดูแลกัน”
หยางไคพูดไม่เก่ง ไม่รู้จะแสดงความซาบซึ้งในใจอย่างไร ครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดก็กลั้นออกมาอีกประโยคหนึ่ง “บุญคุณใหญ่หลวงเกินกว่าจะกล่าวขอบคุณ”
ระหว่างที่สองคนพูดกัน ติ่งหูทั้งสองข้างของกู่เหยี่ยนก็มีเลือดออกทวีขึ้นกะทันหัน แต่เดิมเพียงหยดลงเรื่อย ๆ ช้า ๆ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นลำเลือดเล็ก ๆ หยางไคเห็นเช่นนั้นก็รีบเข้าไปใกล้เพื่อตรวจดู
เห็นเขาตื่นเต้น ฉางเซิงโบกมือกล่าวว่า “พี่ใหญ่หยางไม่จำเป็นต้องตื่นเต้น นี่เป็นสัญญาณว่าการรมยาเริ่มออกฤทธิ์ ตอนนี้อาจารย์ของพี่จิตสำนึกไม่แจ่มใส ปราณวิญญาณในร่างกายพลุ่งพล่านปั่นป่วน ต้องระบายออกเพื่อลดแรงดัน เช่นนั้นจึงจะสามารถไม่ทำให้บาดเจ็บเส้นลมปราณ”