เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ได้ยินคำของฉางเซิง หยางไคก็ผิดหวังท้อแท้ “ท่านหมายความว่าอาจารย์หมดหนทางแล้วหรือ?”
“สิ่งที่พูดของเจ้าว่ายังพอมีทางนั้นหมายถึงอะไร?” ฉางเซิงหันหลังเดินไปยังที่นั่งข้างโต๊ะไม้ “แม้ว่าไม่ช่วยรักษา ก็ไม่ส่งผลกระทบชีวิตของอาจารย์ท่าน เพียงแต่ระดับปราณวิญญาณของท่านถูกใช้กดพิษร้ายแรงในร่างกาย ผ่านลงมาหลายปี ปราณวิญญาณได้ผสมกลมกลืนกับพิษร้ายแรงแล้ว ระดับปราณวิญญาณไม่ได้ใช้งานตามใจอีก ต้องการถอนพิษโดยไม่ทำให้บาดเจ็บระดับการบำเพ็ญนั้นมีความยากใหญ่มาก”
หยางไคชิงลงมือก่อนก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว เดินไปถึงข้างโต๊ะช่วยฉางเซิงดึงที่นั่งออก “หากรักษาไว้ให้ปลอดภัยซึ่งระดับการบำเพ็ญได้ก็ย่อมดีที่สุด หากไม่สามารถ หาทางให้ท่านฟื้นฟูสติรู้สึกตัวก็เป็นเรื่องดี”
หลังจากยื้อกันอยู่หลายครั้ง ฉางเซิงก็ขัดหยางไคไม่ได้ จึงต้องนั่งลงก่อน “ที่อาจารย์ของท่านมีชีวิตจนถึงบัดนี้ ก็เพราะระดับปราณวิญญาณอันบริสุทธิ์ของท่าน เหตุที่การรักษายากยิ่ง ก็เพราะระดับปราณวิญญาณของอาจารย์ท่านสูงเกินไป ตอนนี้ปราณวิญญาณในร่างอาจารย์ท่านกำลังผสมและต้านกับพิษร้าย หากพิษร้ายหายไป อาจารย์ท่านก็จะฟื้นระดับปราณวิญญาณทันที แต่ยามนี้จิตใจท่านว้าวุ่นสับสน ไม่อาจควบคุมปราณวิญญาณในร่างตามใจ ม้าป่าระดับไท่เสวียนเมื่อหลุดจากบังเหียน อาจารย์ท่านก็จะธาตุไฟแตกซ่านในชั่วพริบตา”
แม้หยางไคไม่เข้าใจศิลปะการแพทย์ แต่ฉางเซิงพูดตรงไปตรงมา เขาก็เข้าใจทันทีว่าปัญหาอยู่ที่ใด แต่มิได้รีบรับคำ เพราะเขาพบว่าคำของฉางเซิงเห็นชัดว่ายังพูดไม่จบ