เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ที่ว่าสะสมกำลังให้เต็มเปี่ยมนั้นก็ไม่ใช่หลับสนิทไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ตอนบ่ายฉางเซิงต้องการจะงีบหลับสักครู่ แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็นอนไม่หลับ ก่อนหน้านี้เขาเพียงแค่นึกถึงว่าต้องรับผิดชอบออกแรงช่วยเขาหลงหู่ แต่กลับมองข้ามรายละเอียดข้อหนึ่งไป นั่นคือสิ่งที่เขาฝึกไม่ใช่วิทยายุทธ์ของเขาหลงหู่ของแท้ หากแย่งกันออกสู้แทนเขาหลงหู่ จะถูกคนอื่นตำหนิว่าเขาหลงหู่ไร้คนหรือไม่
ครุ่นคิดอยู่นานตั้งแต่ต้นจนจบก็ยังตัดสินใจไม่ได้ จึงเด็ดขาด ใส่รองเท้าก่อนลงจากเตียง นำเงินทองไปด้วยและไปแล้วยังเมืองเล็กทางด้านตะวันออก ตอนกลับมาในมือมีห่อใบชาเพิ่มขึ้นมาหนึ่งห่อ เขาอยากไปขอคำชี้แนะจากต้าจงเจินเหริน ก่อนหน้านี้ต้าจงเจินเหรินยังให้คนส่งให้แล้วซึ่งผลแตงใหญ่ลูกหนึ่งแก่เขา เขาตลอดมาไม่ทันไปกล่าวขอบคุณเลย
ศิษย์รุ่นต่อรุ่นของต้าจงเจินเหรินก็มีไม่น้อย พรุ่งนี้ก็จะคัดเลือกด้วยการประลอง ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีคนมาขอคำชี้แนะจากเขา ฉางเซิงไปแล้วสองครั้งติดกัน ในบ้านของต้าจงเจินเหรินยังมีคนอยู่ เขาจึงไม่ได้เข้าประตู จนกระทั่งช่วงเวลาพลบค่ำไปเป็นครั้งที่สาม ในที่สุดก็ได้พบต้าจงเจินเหรินที่กำลังฉี่อยู่ข้างทาง
“เอ๊ะ ๆ ๆ อย่าไป ๆ” ต้าจงเจินเหรินร้องเรียกฉางเซิงที่ต้องการจะหันกลับ “ข้ารู้ว่าเจ้ามาสองรอบแล้ว พวกเด็กเปรตกลุ่มนี้ช่างพูดวกวนจริง ๆ ข้าเพิ่งส่งพวกมันกลับไปเอง”
“เข้าเยี่ยมคำนับอาจารย์ปู่รอง” ฉางเซิงกราบคำนับ