เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ได้ยินคำพูดนักพรตต้อนรับ ในใจฉางเซิงสะดุ้งวาบ เฉินลี่ชิว เฉินลี่ชิวมาแล้ว
เขาไม่คิดเลยว่าเฉินลี่ชิวจะมาหา ดีใจเกินคาด ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็วิ่งสุดฝีเท้า
วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็นึกได้ว่านักพรตต้อนรับยังอยู่ด้านหลัง รีบหันตัววิ่งกลับมา "มีเรื่องลำบากท่านอาอาจารย์หลัวอัน ท่านค่อย ๆ เดินไปก่อน ข้าลงไปพบเขาก่อน"
นักพรตต้อนรับโบกมือพลางยิ้มกล่าว "ไปเถิด ไปเถิด เขาอยู่หน้าประตูจวนเทียนซือ"
วิ่งไปถึงเชิงเขารวดเดียว ห่างออกไปกว่าร้อยจั้งก็เห็นแล้วว่าเฉินลี่ชิว หน้าจวนเทียนซือมีแม่น้ำสายใหญ่มากสายหนึ่ง บริเวณริมน้ำมีราวหินตั้งเรียงราย ตอนนี้เฉินลี่ชิวกำลังพิงราวหินเอียงหัวมองเขา
แม้ว่าจะได้ทราบจากจ้าวเสี่ยวเจี๋ยที่นั่นแล้วว่าเฉินลี่ชิวรอดจากอันตรายอย่างโชคดี แต่การได้พบร่างคุ้นเคยอีกครั้งก็ยังคงทำให้ฉางเซิงตื่นเต้นมาก เขาก้าวเท้าวิ่งเร็วไปข้างหน้า "ศิษย์พี่สาม!"
เฉินลี่ชิวไม่ได้มีทีท่าเดินเข้ามารับ เพียงแค่พิงราวหินยิ้มรอให้เขาวิ่งเข้าไปหา
รอดชีวิตจากภัยพิบัติ หวนพบกันอีกครั้ง ฉางเซิงทั้งเศร้าทั้งดีใจปนกัน เขาว่ากันว่าเสื้อผ้าไม่สู้ของใหม่ สหายไม่สู้ของเก่า ชั่วขณะที่เห็นเฉินลี่ชิวเขาก็นึกถึงอาจารย์หลัวหยางจื่อ และนึกถึงตอนอยู่ที่หมู่บ้านหวังเจียขว่างที่เฉินลี่ชิวกับพวกปรากฏตัวขึ้นยับยั้งชาวบ้านที่รุมตีเขากับเหล่าหวง
"ถ้าเจ้ากล้าไห้ ข้าจะถีบให้คุณตกลงไปในแม่น้ำทีเดียว" เฉินลี่ชิวยิ้มกล่าวว่า
"จะไม่ จะไม่" ฉางเซิงโบกมือซ้ำๆ "ศิษย์พี่สาม เจ้ามาได้อย่างไร?"