เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ได้ยินคำพูดของต้าจงเจินเหริน ฉางเซิงก็ยิ่งสงสัย «ออกสู้หรือ?»
«โอ๊ย คนแก่ช่างพูดจริง ๆ» ต้าจงเจินเหรินใช้พัดใบตาลตบหน้าผากตนเอง «อย่าถามเลย รีบไปเถิด แม้แต่รู้เจ้าก็จงใจถือเสียว่าไม่รู้ สองเดือนข้างหน้าค่อยรู้กัน»
เมื่อต้าจงเจินเหรินว่าเช่นนี้ ฉางเซิงก็ไม่สะดวกจะถามต่อ จึงพยักหน้ากล่าวว่า «คำของท่านข้าจดจำไว้แล้ว อาจารย์ปู่รองพักผ่อนเร็วหน่อยเถิด»
จากไปจากที่พักของต้าจงเจินเหริน ฉางเซิงก้าวช้า ๆ กลับไป ระหว่างทางที่กลับเขาครุ่นคิดตลอดมาว่าวาจาก่อนหน้านี้ของต้าจงเจินเหรินหมายความว่าอะไร แม้ว่าต้าจงเจินเหรินจะพูดไม่แจ่มชัดนัก แต่ก็มีข่าวสารสำคัญมากหลายอย่าง «สองเดือนข้างหน้า» «ชิงมาให้ได้» «พร้อมกับจางโม่และคนอื่น ๆ» «ออกสู้»
นั่นก็คือ สองเดือนข้างหน้าจะมีผู้คนบางส่วนรวมถึงจางโม่ต้องออกสู้
ออกรบอะไร? แน่นอนไม่ใช่ยกทัพออกไปสังหารศัตรู ไม่เช่นนั้นก็ไม่ถึงตาคนรุ่นหลังที่เริ่มต้นอย่างเขาหนึ่งคน ยิ่งไปกว่านั้นในสถานการณ์ปกติสำนักเต๋าก็ไม่ได้เข้าร่วมการแย่งชิงอำนาจ
คำว่า «ชิงมาให้ได้» เป็นกุญแจสำคัญ ก็คือโอกาสออกสู้นี้ยังต้องอาศัยความพยายามของตัวเองชิงมาจึงจะได้รับ การยกทัพไปสังหารศัตรูไม่ใช่เรื่องดีที่ใคร ๆ จะแย่งกันทำ เมื่อตัดเรื่องยกทัพฆ่าศัตรูออกไป ความหมายของคำว่าออกสู้ก็ได้แต่เป็นการเป็นตัวแทนเขาหลงหู่ไปประลองยุทธ์กับผู้อื่น