เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนที่ตื่นเต้นไม่เพียงฟู่ตงนอกประตู ฉางเซิงก็หัวใจเต้นเร็วขึ้น ตื่นเต้นมาก ผู้ที่ได้ชื่อว่าเทียนซือมีเพียงคนเดียวเท่านั้น ก็คือเจ้าสำนักเขาหลงหู่ในแต่ละรุ่น
นอกจากตื่นเต้นแล้ว ฉางเซิงยังมีข้อสงสัยมาก เพราะว่าเจิ้งเต้าจือจากไปตอนเช้า ส่วนตอนนี้เป็นเวลาเริ่มยาม ถ้าคาดตามเวลาและระยะทาง แม้ว่าเขาหลงหู่จะได้รับจดหมายนกพิราบของเจิ้งเต้าจือ ก็ไม่ควรมาถึงเร็วเช่นนั้น
กำลังสงสัยอยู่นั้น นอกประตูก็มีเสียงพูดดังมา "ไม่ต้องคำนับ ลุกขึ้น"
ฉางเซิงเคยได้ยินจางเจินเหรินพูด จดจำเสียงของเขาได้ เสียงที่พูดอยู่นอกประตูนั้นคือจางปิ่งอี เจ้าสำนักเขาหลงหู่นั่นเอง
"ฟู่เซิงอู๋เลี่ยงเทียนจุน" จางปิ่งอีกล่าวเสียงนุ่มนวล "จางปิ่งอีแห่งเขาหลงหู่คำนับ"
พอจางปิ่งอีพูดจบแล้ว นอกประตูก็เงียบกริบ
จางปิ่งอีกล่าวอีกว่า "ร่างกายของอาตมายังอยู่ที่ประตูวัด สิ่งที่พวกท่านเห็นคือจิตดั้งเดิมออกจากร่างของอาตมา จิตดั้งเดิมแม้แสดงออกได้ แต่ไม่เคยพกพาระดับการบำเพ็ญมาด้วย ใช้วิชาเวทไม่ได้ และเดินปราณไม่ได้ พวกท่านอยากทำอะไรก็ตามสบาย ไม่จำเป็นต้องยังมีข้อกังวล"