เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนทั่วไปล้วนชอบดูเรื่องสนุก แต่ฉางเซิงไม่มีความชอบเช่นนั้น "ขอบคุณใต้เท้า พรุ่งนี้ข้ายังต้องเดินทางต่อ คงไม่ไปร่วมดูเหตุวุ่นวายนั้นหรอก"
"ท่านนักพรตน้อย ท่านไม่ไปจริง ๆ หรือ" รองผู้บัญชาการฉินถาม
ฉางเซิงส่ายหัว ยกมือขึ้นคารวะรองผู้บัญชาการฉิน แล้วจึงก้าวเท้าออกจากบ้าน
รองผู้บัญชาการฉินหลายครั้งอยากพูดแต่หยุดไป เพียงแต่ท้ายที่สุดก็ยังคงไม่ได้พูดอะไร ยืนอยู่ที่หน้าประตูมองส่งฉางเซิงกลับไปยังห้องเก็บฟืน
ฉางเซิงกลับเข้าห้องได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงกีบม้านอกประตูค่อย ๆ ห่างออกไป ไม่ต้องพูดก็รู้ ว่ารองผู้บัญชาการฉินวิ่งไปถึงด้านตะวันออกของภูเขาเพื่อดูเรื่องสนุกไปแล้ว หรืออาจจะไม่ใช่ไปดูเรื่องสนุกก็ได้ ในฐานะขุนนางฝ่ายทหารแห่งฮั่นเฉิง การปราบคนพาลและช่วยเหลือราษฎรคือหน้าที่การงานของเขา
นาน ๆ ทีจะมีที่พักและเครื่องนอน ฉางเซิงจึงเข้านอนแต่หัวค่ำ เฮยกงจื่อยังคงนอนอยู่ข้างกายเขา ล่อและม้าแม้ว่าสามารถยืนอยู่หลับได้ แต่ก็ชอบมากกว่าที่จะนอนราบ
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ฉางเซิงก็ถูกเสียงฝีเท้าเร่งรีบนอกประตูปลุกให้ตื่น ไม่รอให้เขาได้สติกลับคืนมา เสียงเคาะประตูอย่างเร่งร้อนก็ส่งเสียงมาจากหน้าประตู "ท่านนักพรตน้อย ช่วยชีวิตด้วย ช่วยชีวิตด้วย"