เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนที่มากระแทกหลัวชุ่นจื่อถอยไป แล้วถามด้วยเสียงเย็นชาว่า “ศิษย์พี่หลัวชุ่นจื่อ เจ้าต้องการหลักฐานจริง ๆ หรือ?”
จนกระทั่งคนนี้พูด ฉางเซิงจึงรู้ว่าผู้ที่ช่วยเขาเป็นหญิงสาว กลิ่นหอมของกล้วยไม้จาง ๆ จากตัวนางทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ดูเหมือนเคยได้กลิ่นจากที่ใดที่หนึ่ง คราวนี้ได้ยินคนที่มาพูดอีกครั้งก็ชั่วพริบตาเข้าใจว่าผู้ที่ขัดขวางหลัวชุ่นจื่อไว้ก็คือนักพรตหญิงคนนั้นที่สังหารคนชั่วของพรรคกระยาจกที่ศาลเจ้าเทพผู้คุ้มครองเมืองในวันนั้น
วันนั้นเขาถูกควันหนาทำให้ดวงตาเสียแล้ว มองเห็นสิ่งของไม่ชัด จึงไม่เคยมองให้ชัดหน้าตาของคนนี้ แต่จำเสียงของคนนี้ได้ ยังมีกลิ่นอายกล้วยไม้จาง ๆ จากตัวนางอีก
ตอนนี้นักพรตหญิงกำลังพูดกับหลัวชุ่นจื่อ ฉางเซิงยังคงมองไม่เห็นรูปโฉมนาง จนกระทั่งนางหันกลับมาบอกแล้วว่า ‘อย่าท้อแท้ ข้าจะตัดสินให้เอง’ เขาจึงมองให้ชัดหน้าตาของคนนี้ได้จริง ๆ นักพรตหญิงคนนี้ยังสาวกว่าที่เขาจินตนาการ อายุเพียงแต่ยี่สิบต้น ๆ ใบหน้างามผ่อง คิ้วโค้งงามดังหนอนไหม ดวงตาสุกใส ฟันขาวราวหยก งามสง่าจนไม่อาจลบหลู่ งดงามจนไม่มีสิ่งใดเปรียบ
หลัวชุ่นจื่อที่ถูกนักพรตหญิงกระแทกถอยพลิกตัวลงสู่พื้น เข้าไปข้างหน้าสามก้าว ถลึงตาเปล่งเสียง “ศิษย์น้องหญิงจางโม่ เจ้าต้องการสื่อความหมายอะไร?”