เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉางเซิงไม่อาจคาดคิดเลยว่าหลัวชุ่นจื่อจะลงมือกับเขาอย่างกะทันหัน เขาไม่ได้ระวังตัวแม้แต่น้อย ฝ่ามือนี้รับไว้เต็ม ๆ ชั่วพริบตาก็กระอักเลือดกระเด็นถอยหลัง กระแทกเข้ากับผนังด้านหลังห่างออกไปเจ็ดฉื่อแล้วล้มคว่ำลงกับพื้น เกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ไอเป็นเลือดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เมื่อได้ยินเสียงผิดปกติภายในห้อง นักพรตสองคนที่เฝ้าอยู่นอกประตูก็รีบผลักประตูบุกเข้ามา เห็นฉางเซิงล้มคว่ำอยู่กับพื้นก็ตะลึงงันเป็นอันมาก “เจ้าอาวาส เกิดอะไรขึ้นขอรับ”
มือขวาของหลัวชุ่นจื่อสั่นเล็กน้อย จดหมายสั้นในมือลุกไหม้เอง “เจ้าโจรน้อยผู้นี้ไม่รู้ว่าได้รับคำสั่งจากใคร ถึงกับวางยาพิษไว้บนจดหมาย พยายามลอบทำร้ายข้า”
ได้ยินคำพูดของหลัวชุ่นจื่อ แล้วเห็นกริชที่ร่วงอยู่ข้างมือของฉางเซิง สองคนก็ไม่สงสัยสิ่งอื่น ถือเสียว่าฉางเซิงคิดการมิชอบ มุ่งจะลอบสังหาร
“พวกเจ้าทำงานกันอย่างไร” หลัวชุ่นจื่อทำหน้าดุตำหนิ “คนเช่นนี้ที่มาที่ไปไม่ชัดเจน จับกุมได้แล้วกลับไม่ค้นตัว?”
สองคนถูกตำหนิ รีบก้มหน้าก้มตัว “เจ้าอาวาสพูดถูกขอรับ เป็นพวกข้าประมาทเลินเล่อเอง”
หลัวชุ่นจื่อแค่นเสียงหึ หันตัวออกจากบ้านไป
“เจ้าอาวาส จะจัดการอย่างไรกับมือสังหารคนนี้ขอรับ” สองคนรีบขอคำสั่ง
“ลากออกไปฝังเสียก็แล้วกัน” หลัวชุ่นจื่อพูดพล่อย ๆ