เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ระหว่างทางนี้ ปาจู่เหวินมีมากซึ่งการดูแลฉางเซิง เห็นเขากังวลใจอย่างหนัก ฉางเซิงทนดูไม่ได้จึงเอ่ยปากปลอบใจ “แม่ทัพปา ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลเกินไปนัก เรือหลวงอีกอย่างหนึ่งลำแล่นทวนน้ำ ความเร็วตามธรรมชาติก็ไม่มีเร็วเท่าพวกเราที่แล่นตามน้ำ พวกเขาอาจจะยังอยู่ระหว่างทางกลับไป”
“สหายน้อย เจ้าไม่รู้หรอก” ปาจู่เหวินส่ายหัวกล่าวว่า “แม้พวกเขาแล่นทวนน้ำ แต่ก็ชักใบรับลมได้ ยิ่งไปกว่านั้นบนเรือยังมีคนพายเรือกว่า 20 คน เว้นแต่เรือจะถูกผู้อื่นสกัดกั้นกลางทาง มิฉะนั้นก็ไม่มีทางล่าช้าเสียเวลา”
ไม่รอให้ฉางเซิงเอ่ยปาก ปาจู่เหวินกล่าวอีกว่า “สิ่งที่บรรทุกบนเรือ 2 ลำของพวกเราล้วนเป็นเสบียงทหาร กำหนดเวลาไปกลับไม่สามารถล่าช้าได้ มิฉะนั้นจะถูกลงโทษตามกฎทหาร พวกเขาจะกล้าละเลยประมาทได้อย่างไร”
เดิมฉางเซิงยังคิดจะเสนอให้ปาจู่เหวินหยุดเรือ สังเกตการณ์สัก 2-3 วันก่อนแล้วค่อยไป ฟังปาจู่เหวินพูดเช่นนี้ก็ล้มเลิกความคิดนี้น ทางนี้ใช้ไม่ได้ ไม่ว่าเรืออีกลำจะเกิดเหตุไม่คาดคิดอะไรขึ้น เรือลำนี้ก็ต้องแล่นไปตอนปลายน้ำตามกำหนดเวลา