เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พวกผู้คุ้มกันสินค้าเหล่านี้ตระเวนเหนือใต้ รอบรู้และมีประสบการณ์มาก เคยหรือจะเคยถูกทำให้อับอายเช่นนี้ ความโกรธในใจย่อมคาดเดาได้ พวกเขายังมีระดับปราณวิญญาณ กลางคืนสามารถมองเห็นสิ่งของได้ชัดเจน พังพอนพวกนั้นหนีไปทางเหนือตลอดทาง พวกผู้คุ้มกันตามมาติด ๆ ไล่ตามไม่หยุด
สามารถทำให้ผู้คุ้มกันสินค้าที่ถูกสะกดใจตื่นตกใจได้สำเร็จ ฉางเซิงโล่งใจ คราวนี้หากปลุกพวกผู้คุ้มกันสินค้าเหล่านี้ไม่ตื่น พังพอนพวกนั้นก็ย่อมจะไม่สามารถยกโทษให้โดยง่ายแก่เขา
เห็นผู้คุ้มกันสินค้าทั้งหมดไล่พังพอนไปทางเหนือไปแล้ว ฉางเซิงเริ่มต้นลังเลว่าจะไปหรืออยู่ ด้านเหนือของเมืองเล็กก็คือป่าลึกในเขา เขาวิ่งไม่เร็ว ตามผู้คุ้มกันสินค้าพวกนั้นไม่ทัน แต่เขาก็ไม่กล้ากลับไปที่เรือนนั้น ตอนนี้ในเรือนไม่มีแม้แต่หนึ่งคน หากพังพอนหวนกลับมาโจมตี เขาก็จะประสบโชคร้าย
ในขณะที่เขากำลังลังเลใจ ผู้คุ้มกันหัวหน้าคณะได้สติกลับคืนมา ตะโกนเสียงดัง “เจาจีอวี่ โฉวเล่าเอ้อร์ พวกเจ้ากลับไปดูสินค้า ระวังคนล่อเสือออกจากเขา”
ได้ยินคำพูดของคนที่เป็นหัวหน้า ผู้คุ้มกันสินค้าสองคนตอบสนองเสียงดัง หยุดไล่ตาม หันกลับไป