เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉางเซิงถูกหญิงสาวคนนั้นมองจนอึดอัดบ้าง จึงลุกขึ้นเดินไปถึงมุมตะวันตกเฉียงใต้ นั่งลงในความมืดกินอาหารอย่างเงียบ ๆ
ครอบครัวนั้นได้รับพระคุณของฉางเซิง ในใจซาบซึ้ง เห็นฉางเซิงไม่มีเครื่องนอน จึงเรียกเด็กคนนั้นเอาผ้าห่มผืนเดียวที่มีอยู่ส่งมาให้
ฉางเซิงตามธรรมชาติจะไม่รับ โบกมือปฏิเสธ แล้วให้เด็กคนนั้นเอาแล้วถือผ้าห่มกลับไป
ได้รับพระคุณผู้อื่นแต่ไม่มีสิ่งใดตอบแทน ครอบครัวเฒ่าเถียนได้แต่พูดคุยกับฉางเซิงอย่างสนิทสนม สอบถามเขาว่ามาจากที่ใด จะไปที่ใด
ฉางเซิงตามธรรมชาติไม่สามารถบอกไปตามความจริงได้ พูดเพียงว่ามาจากทางใต้ จะไปพึ่งญาติที่อวี๋โจว
ครอบครัวเฒ่าเถียนแซ่เถียน มาจากฉีโจว พูดไปแล้วก็นับเป็นคนบ้านเดียวกันครึ่งหนึ่ง
กำลังพูดกันอยู่ ก็มีคนมาถึงแล้วที่หน้าประตู ฉางเซิงเงยหน้ามอง เห็นคนที่มาเป็นหญิงเสื้อผ้าขาดวิ่น ในอ้อมอกห่อทารกที่ยังไม่หย่านมหนึ่งคน ในมือประคองชามดินเผา สีหน้าเขินอาย อยากพูดแต่หยุดไป
ในสถานีพักม้าที่ถูกทิ้งร้าง นอกจากพวกเขาแล้ว ห้องปีกตะวันออกยังมีหลายคนที่เป็นผู้ประสบภัย คนนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามาจากห้องข้างด้านตะวันออก