เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเข้าไปในป่าไม้ ฉางเซิงก็ถอนหายใจโล่งอกในที่สุด แม้ว่าช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิใบไม้บนต้นไม้ยังไม่ผลิออกมา แต่ต้นไม้ในป่าสูงใหญ่ กิ่งไม้ที่อยู่ที่สูงแผ่ทอดไขว้กัน ยากที่ผู้ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ร่มไม้จะถูกคนอื่นพบเห็น
เมื่อเปรียบเทียบกันกับความยากลำบากที่ตัวเองอาจจะพบต่อไป ฉางเซิงกลับห่วงกังวลว่าหลี่จงยงกับเฉินลี่ชิวจะหนีรอดภัยได้หรือไม่ ทาเคดะ มายูมิที่บาดเจ็บสาหัสและตกน้ำจะหนีรอดจากความตายได้หรือไม่ ยังมีอีกเรื่อง ก็คือปาตูลู่จะหลบพ้นทหารไล่ตามได้หรือไม่
ห่วงกังวลกับเจ็บใจร้อนรนนั้นต่างกัน เขาแม้ว่าจะห่วงทั้งสี่คน แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นเจ็บใจร้อนรน เพราะว่าแม้ว่าสถานการณ์จะเสียเปรียบต่อทุกคน แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นเลวที่สุด ตกน้ำจะอันตรายอย่างไรก็ยังดีกว่าการไม่สามารถตกน้ำได้ หากสกัดทหารไล่ตามอยู่ที่อื่น ก็ได้แต่สู้จนถึงที่สุด แม้แต่สู้ไม่ไหวก็หนีไม่ได้ เพราะว่าไม่มีที่ให้หนี ก็หนีไม่พ้น
อีกอย่างหนึ่งก็คือ อาวุธที่ใช้โดยหลี่จงยงกับเฉินลี่ชิวล้วนเป็นอาวุธวิเศษ อาวุธชั้นสูงย่อมเพิ่มโอกาสชนะให้สองคนได้หลายส่วน
ส่วนปาตูลู่แม้ความคิดจะเรียบง่าย ก่อนแยกจากกันเขาก็ได้กำชับไว้อย่างละเอียดแล้ว ตราบใดที่ปาตูลู่ทำตามที่เขาบอก ก็ควรหลบหนีได้อย่างราบรื่น