เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ได้ยินคำพูดของปาตูลู่ หลี่จงยงและเฉินลี่ชิวก็ตกตะลึงพรึงเพริด มองหน้ากัน
“พวกเจ้าทำสายตาแบบนี้หมายความว่าอย่างไร” ปาตูลู่ทำหน้าผู้บริสุทธิ์ “พวกเจ้าก็ไม่ได้ถามข้าว่าเป็นสะพานไม้หรือสะพานหินนี่นา”
“ยังต้องถามอีกหรือ” เฉินลี่ชิวทั้งกังวลและร้อนใจ “ในเวลานั้นสะพานส่วนใหญ่ล้วนเป็นสะพานไม้ พวกเราเดินทางไปทั่วเหนือใต้ของแม่น้ำใหญ่ มีสะพานสักกี่แห่งที่เป็นสะพานหิน”
“ถกเถียงเหล่านี้ไปก็ไม่มีอะไรที่มีความหมายแล้ว” หลี่จงยงหันหน้าและหันมองกลับ “พวกเขาก็จะตามทันเร็วมาก ในเมื่อไม่สามารถเผาสะพานได้ ก็ได้แต่สกัดไว้ซึ่งพวกเขาที่หัวสะพาน”
เฉินลี่ชิวพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ดี เช่นนั้นพวกเราสองคนจะอยู่ที่นี่”
“ข้าจะอยู่ด้วย” ทาเคดะ มายูมิกล่าวว่าเสียงดัง
“เจ้าไม่สามารถอยู่” เฉินลี่ชิวส่ายหัวกล่าวว่า “ตอนนี้พวกเราเพิ่งเดินทางมาไม่ถึงพันลี้ ยังมีอีกกว่าสามพันลี้ เจ้ากับพี่ใหญ่ต้องรับมือทหารไล่ตามกลุ่มอื่น”
“พวกเขามีสามคน และระดับวิทยายุทธ์ยังสูงกว่าพวกเจ้า แม้ว่าข้าจะอยู่ด้วย ก็ไม่แน่ว่าจะขวางไว้ซึ่งพวกเขาได้” ทาเคดะ มายูมิส่ายหัวกล่าวว่า