เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อผ่านพ้นอวิ๋นโจวมาได้อย่างราบรื่น ทุกคนต่างโล่งใจ หลี่จงยงและเฉินลี่ชิวแม้ว่าบาดเจ็บสาหัส แต่กลับกังวลท่านนักพรตหลินยิ่งกว่า เพราะทั้งสองล้วนเป็นผู้ที่เห็นแล้วว่าก่อนหน้านี้ท่านนักพรตหลินปะทะฝ่ามือกับชายชราหลังค่อมจนบาดเจ็บสาหัสถึงกับอาเจียนเป็นเลือด
หลังจากนั้น พอจากไปพ้นเขตแดนอวิ๋นโจว สองคนก็สั่งการปาตูลู่ให้หยุดรถม้าไว้ข้างทางทันที แล้วขึ้นรถไปสอบถามสถานการณ์ของท่านนักพรตหลิน
สีหน้าของท่านนักพรตหลินดูแย่มาก มีกลิ่นอายดำมืดวนเวียนอยู่บนใบหน้า อีกทั้งยังไออย่างรุนแรงไม่หยุด
"ท่านอาจารย์ ท่านเป็นอย่างไรบ้างขอรับ" หลี่จงยงเอ่ยอย่างกังวลใจอย่างหนัก
"หมัดหลังไขว้ของเฝิงหงโซ่วนั้นมีชื่อเสียงสมคำร่ำลือจริงแท้" ท่านนักพรตหลินเอียงหัวมองไปทางเฉินลี่ชิว "เจ้าก่อนหน้านี้ถูกหมัดเขาไปหมัดเดียว อย่าประมาท ควรเดินลมปราณกระตุ้นการไหลเวียนเลือดสลายเลือดคั่งทันเวลา"
"ท่านอาจารย์ ข้าไม่เป็นไร ท่านสบายดีหรือไม่ขอรับ" เฉินลี่ชิวถามต่อด้วยความตื่นเต้น
"ไม่เป็นไร ข้ายังไหวอยู่" ท่านนักพรตหลินบีบออกมารอยยิ้มเล็กน้อย "เพื่อมิให้ยิ่งนานยิ่งมีปัญหา พวกเรายังคงออกเดินทางเร็วหน่อยเถิด"
ได้ยินท่านนักพรตหลินพูดเช่นนี้ ทุกคนก็สบายใจ จากไปจากรถม้า แล้วไปปลดทุกข์กันคนละทาง