เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เพราะยังอยู่ห่างไกล อีกทั้งฉางเซิงไม่มีระดับปราณวิญญาณ จึงมองไม่ชัดว่ากระบองในมือปาตูลู่เป็นอย่างไร ได้แต่เห็นเลือนรางถึงขนาดคร่าว ๆ ดูเหมือนจะใกล้เคียงกับกระบองทองแดงหล่อที่ใช้โดยปาตูลู่มาก่อนหน้านี้
ปาตูลู่ยินดีในใจ ก้าวสามก้าวเป็นสองก้าว เดินไปถึงข้างกองไฟ ยืนถ่างขาค้ำกระบองไว้ “เป็นไงบ้าง?”
ฉางเซิงลุกขึ้นยืน อาศัยแสงไฟพิจารณาอย่างละเอียด กระบองนี้ดำคล้ำทั้งแท่ง ยาวราวหนึ่งจั้ง กว้างหนึ่งชุ่นครึ่ง ลำกระบองไม่มีลวดลายหรือเครื่องประดับใด ๆ
ฉางเซิงอยากเอ่ยคำดี ๆ ให้ปาตูลู่ฟังนัก แต่ก็คิดถ้อยคำยกย่องอะไรไม่ออกเลยจริง ๆ เพราะกระบองนี้สามัญจนไม่สามารถจะสามัญยิ่งไปกว่านี้แล้ว ก็คือกระบองเหล็กสีดำใหญ่เล่มหนึ่ง ถ้าจะมีอะไรพิเศษสักอย่าง ก็คงเป็นที่อวบกว่ากระบองทั่วไปครึ่งชุ่น
“เป็นไง พอมองออกบ้างไหมว่ามีอะไรพิเศษ?” ปาตูลู่รออยู่ให้ฉางเซิงยกย่อง
ฉางเซิงส่ายหน้าช้า ๆ
“ฮ่า ๆ ดูไม่ออกก็ถูกแล้ว” ปาตูลู่หัวเราะร่า “นี่คือกระบองเทวะเชียวนะ”
“กระบองเทวะ?” ฉางเซิงขมวดคิ้ว