บทที่ 11 ยืนอยู่บนช่องแรกมองไปยังช่องที่สิบเอ็ด

บทที่ 11 ยืนอยู่บนช่องแรกมองไปยังช่องที่สิบเอ็ด

บทที่ 11 ยืนอยู่บนช่องแรกมองไปยังช่องที่สิบเอ็ด

ไมเคิลเดินเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ เขากวาดสายตามองลินช์ที่นั่งอยู่ข้างเตียง มุมปากกระตุกยิ้มเยาะพลางหัวเราะหึๆ ออกมาสองเสียง

เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ถึงหลุดหัวเราะออกมา หรือบางทีอาจเป็นเพราะความรู้สึกอยากโอ้อวดกระมัง

เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด ชายหนุ่มดึงสาบเสื้อโค้ตตัวยาวออกอย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นกระเป๋าสตางค์ที่เสียบอยู่ในกระเป๋าเสื้อด้านใน ซึ่งมีตราประจำตำแหน่งของเขาบรรจุอยู่ "กรมสรรพากรสหพันธรัฐ มีคนแจ้งความว่าเพิ่งเกิดการทำธุรกรรมผิดกฎหมายขึ้นที่นี่ พวกเราจำเป็นต้องเข้าตรวจค้นสถานที่..."

คราวนี้ไม่ได้มีเพียงไมเคิลกับคู่หูของเขาเท่านั้นที่มา แต่ยังมีเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ตามมาอีกหลายคน และทันทีที่ไมเคิลส่งสัญญาณ พวกเขาก็เริ่มรื้อค้นห้องทันที

ไมเคิลเดินตรงไปหาลินช์แล้วนั่งลง พลางมองดูชายหนุ่มรุ่นเยาว์ที่เคยทำให้เขาหวาดผวาไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น "ครั้งล่าสุดที่ฉันส่งเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกับนายเข้าคุก หมอนั่นยังอวดดีบอกว่ามันก็แค่การไปพักร้อน"

"เขาไม่คิดเลยว่าการเข้าคุกจะน่ากลัวตรงไหน แล้วนายรู้ไหมว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นกับเขา" เขาเอ่ยคำพูดชวนขนลุกนี้ออกมาเพื่อข่มขวัญลินช์

ทว่าไมเคิลกลับต้องหยุดชะงักไปกลางคัน เพราะจู่ๆ เขาก็ตระหนักได้ว่า ชายหนุ่มตรงหน้าไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความกระวนกระวายหรือหวาดกลัวเลยสักนิดหลังจากที่ได้ยินคำเหล่านั้น