กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 101 การพบพานอันงดงาม
จงหลีซางตกใจจนเหงื่อเย็นผุดเต็มตัว รีบร้อนตบศิลาบันทึกภาพแตกละเอียดด้วยฝ่ามือ
แม้แต่เหอหวยซูผู้สุภาพอ่อนโยนและถือตัวมาโดยตลอดยังตกใจจนสบถว่า “บัดซบ!” แล้วกระโดดถอยหลังไปหนึ่งก้าวเต็ม ๆ
ฉู่ฮั่นผู้เย็นชาแข็งแกร่ง เมื่อครู่ยังรู้สึกว่าตนเลือดร้อนเลือดลมพลุ่งพล่านตามวัยหนุ่ม แต่ตอนนี้ อืม...รู้สึกเหมือนหมดอารมณ์ไปทันที
ถานเช่อซึ่งยืนใกล้เยวี่ยหว่านอิ๋งที่สุดในตอนแรก จู่ ๆ ก็ถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว เหลือบมองเยวี่ยหว่านอิ๋งด้วยหางตา กลัวว่านางจะหันมายิ้มให้ตนแล้วกลายร่างในวินาทีถัดไป
น่ากลัวชะมัด
เขาถึงกับเกิดเงาหลอนในใจแล้ว
เยวี่ยหว่านอิ๋งน้อยใจอย่างยิ่ง น้ำตาคลอเบ้า รีบอธิบายให้อาจารย์และศิษย์พี่ฟัง “ไม่ใช่ข้านะ คนในภาพไม่ใช่ข้า!