กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 51 ประกายไฟเล็ก ๆ
ความหวังครั้งแล้วครั้งเล่า ตามมาด้วยความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายเหลือเพียงความสิ้นหวังอันไร้ที่สิ้นสุด
การถูกทรมานซ้ำไปซ้ำมาเช่นนี้ ยังสู้ถูกมีดเดียวปลิดชีวิตให้จบสิ้นไปเสียไม่ได้
แต่หากมีชีวิตอยู่ได้ ใครเล่าจะอยากตาย?
หลังได้ฟังคำพูดของซือชิงอวี่ หญิงสาวกำโอสถในมือแน่นขึ้นทีละน้อย ฝ่ามือเรียวเล็กค่อย ๆ ขมวดเกร็ง ราวกับกำความหวังสุดท้ายที่จะมีชีวิตอยู่ไว้
นางพยายามกะพริบตา ไล่น้ำตาขุ่นมัวให้จางไปจนมองเห็นชัดขึ้น อยากมองคนที่ให้คำมั่นกับนางให้ชัด “เจ้า… เจ้าเป็นใคร? เจ้าช่วยข้ากับลูกได้จริงหรือ?”
ดวงตาของซือชิงอวี่อ่อนโยน แต่น้ำเสียงกลับหนักแน่นเป็นพิเศษ “พวกเราล้วนเป็นศิษย์สำนักเมตตาจิต