กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 งานเป็นสายพาน
หนานกงชื่อหยางกับฉือเป่าเป่าไม่พูดพร่ำทำเพลง เตรียมพุ่งเข้าไปข้างในทันที
“เดี๋ยวก่อน!” ซือชิงอวี่ร้องเรียกพวกเขา
“พวกเราไม่รู้ว่าข้างในถ้ำอสรพิษเป็นอย่างไร หากสู้กันต่อไปก็สิ้นเปลืองพลังมากและเสียเปรียบได้ง่าย
อีกอย่าง ตอนนี้พวกเราก็ไม่รู้ว่าผู้บำเพ็ญเพียรจากสำนักร้อยหลอมหนีไปอยู่ที่ใด หากพวกเขากลับมา พวกเราอาจถูกล้อมโจมตีจนเหมือนเกี๊ยวในหม้อ”
อิ้งเทียนซิงพยักหน้าคล้อยตาม “ศิษย์น้องหญิงเล็ก เจ้าพูดมีเหตุผลยิ่งนัก”
ซือชิงอวี่ถูมือพลางยิ้ม “ข้ามีความคิดที่ยังไม่ค่อยเข้าท่านัก”
อิ้งเทียนซิงกางพัด “ลองว่ามาสิ”
อีกสองคนก็จ้องซือชิงอวี่ตาเป็นประกาย พวกเขาพบแล้วว่าศิษย์น้องหญิงเล็กของตนมีฝีมืออยู่บ้าง