เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5 ที่แท้สำนักใหญ่ช่างโอ่อ่าถึงเพียงนี้!
ฮวาอู๋อิ่งกำลังหลับสบายก็สะดุ้งเพราะเสียงตะโกนเรียกของศิษย์โง่สองคน เขาหาวแล้วลุกขึ้นนั่ง พลางเอ่ยอย่างขุ่นเคือง “ในฝันข้ากำลังหลอมโอสถอยู่แท้ ๆ พอเปิดฝาเตาหลอมโอสถออกมา กลับเห็นไอ้สารเลวอย่างเจ้าตะโกนเรียกข้าว่าอาจารย์อยู่ในเตาหลอมเสียได้ ทำข้าตกใจแทบตาย!”
อิ้งเทียนซิง “……”
อิ้งเทียนซิงฮึดฮัดอย่างไม่สบอารมณ์ “นางเหมือนจะถูกพิษเย็นเข้าแล้ว ใช่ของที่เจ้าเคยหลอกให้ข้ากิน ซึ่งหลอมจากบัวหิมะพันปีหรือไม่?”
“อืม” ฮวาอู๋อิ่งง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
“ยาแก้พิษ!” อิ้งเทียนซิงยื่นมือออกมา พลางเตือนอย่างจริงจัง “ข้าบอกแล้วอาจารย์ ท่านเล่นแบบนี้ไม่ได้ หากนางตายไป ชีวิตพวกเราคงยิ่งน่าเบื่อกว่าเดิม”
ฮวาอู๋อิ่งหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง มือค้นถุงเก็บของหาขวดยาไปพลาง เอ่ยอย่างเรียบเฉยไปพลาง “ไม่ถึงตายหรอก เส้นชีพจรวิญญาณที่ขาดของนางถูกไอเย็นผนึกไว้ชั่วคราว ช่วยชะลอความเสียหายได้”