กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 28 รับมือกับ "มัน" ตัวนั้น
ผมคลำทางในความมืดสนิทของทางเดินที่มองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว ค่อย ๆ ก้าวไปทีละก้าว "โชคดีที่ห้องพักเราอยู่ชั้นสอง เดี๋ยวก็ถึง เดี๋ยวก็ถึง"
ผมปลอบใจตัวเองไม่หยุด ใช้ความพยายามอย่างสุดกำลังจนในที่สุดก็คลำถึงบันไดกับราวบันได ได้ทีนี้ผมก็รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาทันที ค่อย ๆ ไต่บันไดและราวขึ้นไปทีละขั้น
แต่พอเดินไปเดินมาก็รู้สึกไม่ชอบมาพากล ปกติถึงผมจะไม่เคยนับว่าบันไดชั้นหนึ่งของหอพักมีกี่ขั้น แต่วันนี้รู้สึกว่าขึ้นมาเยอะแล้ว ทำไมยังไม่ถึงหัวมุมบันไดเสียที
ผมไม่ค่อยเชื่อเลยนับขึ้นทีละขั้น "หนึ่ง สอง สาม..."
"แปด เก้า สิบ..."