เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 3 ตัวนับเวลาถอยหลังแห่งความเป็นความตาย
มองสภาพของหยางหานแล้ว ไม่แปลกที่เขาจะรู้เรื่องราวมากมายขนาดนี้ ดูท่าคนอื่นในห้องของเขาคงเป็นฝ่ายลองผิดลองถูกมาก่อนจนหมดแล้ว เหลือรอดชีวิตอยู่แค่สองคนนี้ หากสมมติว่าหยางหานเรียนปีสี่ปีนี้ เท่ากับเฉลี่ยปีละหนึ่งห้องมีคนตายกว่าสิบคน แล้วทั้งมหาวิทยาลัย…นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว
ตอนนี้ผมมีความคิดขึ้นมาแล้ว ในเมื่อหยางหานรู้เยอะขนาดนี้ ขานี้ผมต้องเกาะให้ได้ อย่างน้อยที่สุดตอนนี้ก็ช่วยให้ผมรอดชีวิตจากมหาวิทยาลัยแห่งนี้ได้
“ตอนนี้พวกคุณอยู่ในช่วงคุ้มครองนักศึกษาใหม่ คุณก็เห็นกฎชั่วคราวข้อนั้นแล้วใช่ไหม ถ้าพวกคุณไม่รีบทำความเข้าใจกฎของมหาวิทยาลัยให้ชัดเจนภายในสามวันนี้ คาดว่าคงไม่ห่างจากความตายเท่าไรนัก”
ผมพยักหน้า ไม่รู้ตัวเลยว่าหยางหานกับผมเดินมาถึงโรงอาหารแล้ว “ไปเถอะ เข้าไปนั่งกินไปคุยไป” หยางหานพูด