เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ฮูหยินผู้เฒ่าผู้ผ่านลมฝนและมรสุมชีวิตมาหลายสิบปีย่อมมองเจตนาที่มาของพวกนางออกในปราดเดียว สองพี่น้องจึงมิได้รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย
ลู่ซินหรานล้วงจดหมายลับที่ประทับครั่งปิดผนึกออกมาจากอกเสื้อ ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วส่งมอบให้ถึงมือฮูหยินผู้เฒ่าด้วยความสำรวมจริงจัง
“เป็นข้ากับพี่สาวที่เสียมารยาทเจ้าค่ะ ทว่าฮองเหนียงเหนียงทรงรับสั่งว่าจดหมายฉบับนี้ต้องส่งมอบให้ถึงมือท่านหรือท่านกั๋วกงโดยตรง พวกเราเกรงว่าหากชักช้าเรื่องราวจะแปรเปลี่ยน ยามออกจากวังจึงรีบรุดตรงมาที่นี่ทันที”
หากรอช้าจนฮ่องเต้ทรงฟื้นตื่นขึ้นมา ก็มิต่างรู้ได้ว่าจะก่อให้เกิดเรื่องวุ่นวายอะไรกันขึ้นมาอีก
การที่พวกนางเดินทางมาอย่างไม่ทันให้ผู้ใดตั้งตัวเช่นนี้ ต่อให้ฮ่องเต้ทรงคิดจะตำหนิเอาความ ก็คงหาข้ออ้างได้มิต่างไรนัก