กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ภายในตำหนักบุปผาวรรณ ฮ่องเต้ปัดฎีกาตรงหน้าออกไปอย่างหงุดหงิดรำคาญใจ
เหตุใดจึงมีราชกิจให้สะสางไม่หมดไม่สิ้นในทุก ๆ วันเช่นนี้!
เจ้าพวกเบื้องล่างเหล่านั้นเป็นพวกไร้ประโยชน์กันหมดรึอย่างไร
เรื่องเล็กน้อยขี้ปะติ๋วเพียงเท่านี้ก็ยังยื่นมาตรงหน้าเขา เรื่องเล็กน้อยปานนี้พวกเจ้าเฒ่าไม่กี่คนในศาลาว่าการไม่รู้จักไปจัดการกันเองหรือไรกัน!
ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด มือใหญ่กวาดคราเดียว ฎีกาบนโต๊ะก็ถูกกวาดร่วงลงสู่พื้นทันที
“ฝูไห่เล่า”
ในสายตาไร้ซึ่งเงาร่างของขันทีฝู น้ำเสียงของเขาจึงเย็นเยียบกวาดมองขันทีน้อยตรงประตู
ขันทีน้อยคุกเข่าลงบนพื้นเสียงดังตุบ “ทูลฝ่าบาท ขันทีฝูรออยู่ด้านนอกตำหนักขอรับ”
“ให้มันไสหัวเข้ามา!”
ยามที่แดกดันเขาเมื่อครู่เหตุใดถึงไม่รู้จักกลัวบ้างเล่า