ตอนที่ 297 นางเป็นไทเฮานางย่อมเอาแต่ใจได้

ชัดเจนว่าฟังดูคล้ายคำหวาน ทว่าสีหน้าที่เคร่งขรึมจริงจังจนเกินไปของเขากลับทำให้ลู่ซินหรานรู้สึกไม่ได้ถึงความกะล่อนปลิ้นปล้อนแม้แต่น้อย

ในใจนางหวานล้ำ รอยยิ้มตรงมุมปากเผยอารมณ์ความรู้สึกในยามนี้ของนางออกมาจนหมดสิ้น

“ทางที่ดีเจ้าอย่าได้หลอกลวงข้า”

“ไม่แน่นอน”

ซ่งจวินเยี่ยนคิดจะยกมือขึ้นลูบเรือนผมบนกระหม่อมของนาง กลับถูกนางรีบเอียงศีรษะหลบไปเสียก่อน

ประเดี๋ยวก็จะถึงพระราชวังแล้ว หากมวยผมยุ่งเหยิงแล้วถูกผู้ไม่หวังดีพบเห็นเข้า ยังไม่รู้ว่าจะนำไปนินทาว่าร้ายอะไรกัน

ภายในตำหนักฉางชุน ฮ่องเต้รอคอยอยู่ที่นี่แต่เช้าตรู่อย่างหาได้ยากยิ่ง

ฮองเฮาประทับนั่งเคียงข้างเขาอย่างสงบนิ่ง หลุบสายตาลงอย่างสุขุมเยือกเย็นเปี่ยมบารมี

ค่ำคืนนี้ฮ่องเต้ทรงกระวนกระวายพระทัยอย่างบอกไม่ถูก เมื่อคิดถึงซ่งจวินเซิ่งและซ่งจวินหัวบุตรชายทั้งสองคนนี้ เขาก็หงุดหงิดคับข้องใจจนอยากจะตบหน้าพวกมันคนละฉาด