กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทั้งสองคนเอ่ยถึงชาติที่แล้วต่างก็ทอดถอนใจอยู่บ้าง ลู่ซินหลานคิดไม่ถึงว่าการกระทำโดยไม่เจตนาของตน จะช่วยเหลือนางเอาไว้ได้จริง ๆ
“ดูท่าบุพเพของพวกเราก็นับว่าสวรรค์ลิขิตไว้แล้ว”
นางเอ่ยหยอกเย้าด้วยรอยยิ้ม ได้ยินลู่ซินหรานเล่าถึงชาติที่แล้วก็คาดเดาได้แล้วว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงล้มป่วย
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ สวรรค์ต้องกลัวว่าข้าอยู่ที่นี่คนเดียวจะทำอะไรไม่ถูกเป็นแน่ ถึงได้ให้พี่สาวมาช่วยข้า”
ผ่านคราวนี้ไป เรื่องราวสารพัดในชาติที่แล้วนางก็ปล่อยวางได้อย่างสิ้นเชิงแล้ว
นางจะต้องมีชีวิตอยู่ที่นี่อย่างจริงจัง และพยายามใช้ชีวิตในทุก ๆ วันหลังจากนี้ให้ดี