ตอนที่ 282 พลาดเพียงนิดย่อมเป็นมหันตภัยร้ายแรง

การตามใจอย่างไร้เหตุผลเช่นนี้ ทำให้ลู่ซินหรานอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองเขาอีกครา

“สุสานหลวง เจ้าแน่ใจหรือว่าทำได้”

การไม่ทำให้ฮ่องเต้ไหวตัว ไม่ว่าจะคิดอย่างไรนางก็รู้สึกว่ายากยิ่งที่จะทำได้

ซ่งจวินเยี่ยนแย้มยิ้มพลางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว บดบังแสงตะวันอันเจิดจ้าที่ส่องมาจากเบื้องหลังให้แก่นาง

“ไม่ลองดูแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าทำไม่ได้ อีกทั้งอีกไม่นานก็จะเป็นวันพิธีสมรสของเจ้ากับข้าแล้ว ถึงเวลานั้นหาข้ออ้างสักเรื่อง พาน้องชายสามไปด้วยกันเพื่อไปยังสุสานหลวงบวงสรวงบรรพชนก็นับเป็นข้ออ้างที่ดี”

เพียงแต่เรื่องนี้หากไม่อยากให้ฮ่องเต้ไหวตัว ย่อมไม่อาจผลีผลามใจร้อนได้

ลู่ซินหรานสะกดกลั้นความคิดนานาประการที่ผุดพลุ่งขึ้นมาในใจ “ตกลง เช่นนั้นก็ต้องรบกวนเจ้าแล้ว”